Στη Γυναικεία Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής στην Πάρνηθα ιερούργησε ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας, κ. Γερόντιος, την ΙΓ΄ Κυριακή του Λουκά, άμα τη άδεια του οικείου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής, κ. Κυπριανού.

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι σήμερα ένας άνθρωπος προσεγγίζει τον Κύριο μας με την πιο βαθιά υπαρξιακή και σωτηριολογική ερώτηση:   «Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;»

Είναι η ερώτηση που από τα βάθη της ιστορίας συνοδεύει κάθε ανθρώπινη ψυχή που διψά για αλήθεια, νόημα της ύπαρξης και κοινωνία με τον Θεό.

Ο Κύριος δεν απορρίπτει την ερώτηση, γιατί σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και την αναζήτησή του. Γι’ αυτό αρχίζει από τις εντολές. Όχι γιατί η σωτηρία είναι μια «νομική συναλλαγή», αλλά γιατί, όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, οι εντολές είναι παιδαγωγία προς την αγάπη. Θεραπεύουν το τραύμα της σχέσης μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Ο άρχοντας, όμως, παρότι τηρεί τον νόμο, νιώθει το υπαρξιακό κενό. Και τότε ο Χριστός αποκαλύπτει την πνευματική ουσία:   «Ένα σου λείπει.»

Αυτό το «ένα» είναι που κρατά την ψυχή δέσμια. Για τον άρχοντα ήταν τα πλούτη. Για εμάς μπορεί να είναι η φιλαυτία, η προσκόλληση στο θέλημά μας, ένας φόβος ή μια επιθυμία που δεν θέλουμε να αφήσουμε στα χέρια του Θεού.

Ο Χριστός δεν ζητά από όλους να πουλήσουν περιουσίες· ζητά όμως από όλους να γίνουν ελεύθεροι, να μην είναι δούλοι των πραγμάτων ή των παθών τους. Η ελευθερία είναι θεμέλιο της σχέσης με τον Θεό, γιατί μόνο η ελεύθερη αγάπη σώζει και ζωοποιεί.

Ο άρχοντας «περίλυπος εγένετο». Η λύπη αυτή φανερώνει ότι τα κτήματά του τον κατείχαν περισσότερο απ’ όσο εκείνος τα κατείχε. Όταν κάτι δεν μπορούμε να αποχωριστούμε, τότε αυτό γίνεται «θεός» μας.

Γι’ αυτό ο Χριστός προσθέτει το σωτηριολογικό μήνυμα: «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν.»

Η σωτηρία δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης αυτάρκειας· είναι καρπός συνεργίας: της ανθρώπινης προαίρεσης και της θείας Χάρης. Όταν ο άνθρωπος παραδίδει την καρδιά του, τότε ο Θεός την κάνει να ανθίσει.

Ας αφήσουμε λοιπόν σήμερα τον Χριστό να μας θέσει την προσωπική αυτή ερώτηση:

Ποιο είναι το «ένα» που μου λείπει; Τι κρατώ πεισματικά;

Τι με εμποδίζει να ζήσω τη χαρά της Βασιλείας; Τι δεν θέλω να Του προσφέρω;

Αν το αναγνωρίσουμε και το παραδώσουμε στον Θεό, θα γευτούμε την ελευθερία της Χάρης. Η υπόσχεση της αιώνιας ζωής δεν θα είναι πια θεωρητική, αλλά εμπειρική, ειρήνη και μεταμόρφωση της ύπαρξής μας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε πρωτίστως τον Τριαδικό Θεό για την ευλογία της ημέρας, τον Σεβασμιώτατο κ. Κυπριανό για την αγάπη και την άδειά του να ιερουργήσει στην Ιερά Μονή, καθώς και την Ηγουμένη Γερόντισσα Ιουστίνη και την αδελφότητα για την εγκάρδια και γενναιόδωρη φιλοξενία τους.