Στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Αιγίνης ιερούργησε ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας κ. Γερόντιος, κατά την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, μέσα στο κατανυκτικό κλίμα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Στη διδαχή του, ο Σεβασμιώτατος, με λόγο θεολογικά μεστό και πατρικά νουθετικό, ανέδειξε το βαθύ μήνυμα της ημέρας, προβάλλοντας ενώπιόν μας την ιερά μορφή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας ως ζωντανή μαρτυρία της μετανοίας και της θεώσεως. Δεν πρόκειται απλώς για μία ηθική μεταστροφή, αλλά για μία οντολογική ανακαίνιση του ανθρώπου, διά της χάριτος του Θεού.

Τόνισε ότι η Οσία Μαρία αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη της απείρου φιλανθρωπίας του Θεού, ο Οποίος δεν απορρίπτει κανέναν, αλλά αναμένει την ελεύθερη επιστροφή του ανθρώπου. «Ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις»· η σωτηρία δεν εξαρτάται από το παρελθόν, αλλά από τη ζωντανή ανταπόκριση στο κάλεσμα της θείας αγάπης.

Αναφερόμενος στην πορεία της Αγίας, επεσήμανε ότι η πτώση της φανερώνει τον αποπροσανατολισμό της ανθρώπινης ύπαρξης μακριά από τον Θεό, ενώ η θαυμαστή μεταστροφή της αποκαλύπτει τη μυστική ενέργεια της θείας πρόνοιας. Η αδυναμία της να εισέλθει στον Ναό της Αναστάσεως υπήρξε η στιγμή της αυτογνωσίας· εκεί, μέσα στο φως της χάριτος και με τη μεσιτεία της Υπεραγίας Θεοτόκου, γεννάται η αληθινή μετάνοια, η οποία οδηγεί στη σωτηρία.

Η έρημος, συνέχισε, δεν είναι τόπος φυγής, αλλά τόπος συναντήσεως με τον Θεό· εκεί όπου ο άνθρωπος, διά της ασκήσεως, της προσευχής και της υπομονής, καθαίρεται από τα πάθη και πορεύεται προς τη φωταγώγηση και τη θέωση. Έτσι και η Οσία Μαρία, από την άκρα ταπείνωση, αξιώθηκε της μέθεξης του θείου φωτός.

Ιδιαιτέρως υπογράμμισε ότι και ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει την απομάκρυνση από τον Θεό, εγκλωβισμένος στην αυτάρκεια και στα πάθη. Όμως η Εκκλησία παραμένει τόπος θεραπείας και ελπίδας, όπου δεν απαιτείται η τελειότητα, αλλά η ταπείνωση και η συντριβή της καρδιάς.

Κατακλείοντας, ευχήθηκε να κρατούμε στη μνήμη μας την οδό της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και να αγωνιζόμαστε τον αγώνα της μετανοίας, όχι απλώς για μια εξωτερική βελτίωση, αλλά για τη βαθιά ένωση με τον Θεό. Διότι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου.