Στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Βαρνάβα Αττικής τελέσθηκε με ιεροπρέπεια και πνευματική κατάνυξη η Θεία Λειτουργία, κατά την οποία ιερούργησε ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς και Σαλαμίνος κ. Γερόντιος, με συλλειτουργούς τον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως,  Αρχιμανδρίτη π. Λουκά Πόρτο, και τον Διάκονο π. Μιχαήλ Αντεκελίδη, άμα τη ευλογία και αδεία του οικείου Μητροπολίτου κ. Χρυσοστόμου.

Η Θεία Λειτουργία τελέσθηκε κατά την ιερά μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου, του μεγάλου αυτού ασκητού της ερήμου, ο οποίος με την ακλόνητη πίστη, την ταπείνωση και την αδιάλειπτη προσευχή του κατέστη δοχείον της θείας Χάριτος, καθώς και του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Μαξίμοβιτς, Αρχιεπισκόπου Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, ενός εκ των λαμπροτέρων συγχρόνων Αγίων της Εκκλησίας, ο οποίος διέλαμψε ως ακοίμητος ποιμένας, ασκητής και ομολογητής της Ορθοδόξου Πίστεως.

Στην εμπνευσμένη προσλαλιά του, ο Σεβασμιώτατος ανέπτυξε τη μορφή του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου, υπογραμμίζοντας ότι η αγγελική του πολιτεία, η άκρα ταπείνωση, η εγκράτεια και η αδιάλειπτη κοινωνία του με τον Θεό αποτελούν διαχρονικό πρότυπο για κάθε πιστό που επιθυμεί να βαδίσει την οδό της σωτηρίας. Τόνισε ότι οι Άγιοι δεν αποτελούν πρόσωπα του παρελθόντος, αλλά ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού, οι οποίοι μεσιτεύουν αδιαλείπτως υπέρ του κόσμου και καλούν τον άνθρωπο σε μετάνοια, προσευχή και αγιασμό.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, αναφέρθηκε στον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Αρχιεπίσκοπο Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, επισημαίνοντας ότι μέσα σε ένα περιβάλλον θρησκευτικού συγκρητισμού και πνευματικής συγχύσεως διαφύλαξε αλώβητη την ανόθευτη Ορθόδοξη πίστη και αναδείχθηκε γενναίος ομολογητής της αληθείας του Ευαγγελίου. Εξήρε τον αυστηρά ασκητικό και χαρισματικό του βίο, υπενθυμίζοντας ότι από την ημέρα της μοναχικής του κουράς σχεδόν ποτέ δεν αναπαύθηκε σε κλίνη, αλλά παρέμενε ακοίμητος εργάτης του Κυρίου, αφιερωμένος στην προσευχή, στη διακονία του ποιμνίου και στην καθημερινή τέλεση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Παράλληλα, υπογράμμισε την ανυποχώρητη στάση του έναντι του Οικουμενισμού και την ακλόνητη προσήλωσή του στην πατερική παράδοση της Εκκλησίας, ενώ έκανε ιδιαίτερη μνεία στο άφθαρτο ιερό λείψανό του, το οποίο αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο της θείας ευδοκίας και πηγή ευλογίας για τους ευλαβείς προσκυνητές.

Προ της απολύσεως της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε Ιερό Μνημόσυνο επί τη συμπληρώσει τριάντα εννέα ετών από την εις Κύριον εκδημία του μακαριστού κτήτορος και Γέροντος της Ιεράς Μονής, αοιδίμου Μητροπολίτου κυρού Παϊσίου. υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής του, ανακαλώντας στη μνήμη των πιτσών την πολυσχιδή προσφορά, το πνευματικό του έργο και τη σημαντική συμβολή του στη θεμελίωση και την πνευματική ακτινοβολία της Ιεράς Μονής, της οποίας η ευλογημένη παρακαταθήκη εξακολουθεί να εμπνέει και να καθοδηγεί τις ψυχές των πιστών.