Σύμφωνα μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας μας τῶν Γνησίων Χριστιανῶν Ἑλλάδος ἀπὸ 5/18-9-2017, τελέσθηκε ἡ ἐπίσημη Διακήρυξη τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ νέου Ἐλεήμονος ἐν Ἀμφιάλῃ Πειραιῶς (†1966), στὴν Ἱερὰ αὐτοῦ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὸ Κερατσίνι στὸν Πειραιᾶ, τὸ Σάββατο, 15/28-4-2018.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς παραμονῆς τελέσθηκε ὁ Πανηγυρικὸς Μέγας Ἑσπερινός, ψαλλείσης τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας τοῦ νέου Ἁγίου, ἡ ὁποία συνετέθη ὑπὸ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανοῦ, γιὰ νὰ ψάλλεται κατὰ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου τὴν 26η Ἰανουαρίου ἑκάστου ἔτους. Χοροστάτησε ὁ οἰκεῖος Ἱεράρχης Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος, μὲ συγχοροστατία τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου, Τορόντο κ. Μωυσέως, Ἀμερικῆς κ. Δημητρίου καὶ Ὠρωποῦ & Φυλῆς κ. Κυπριανοῦ. Ἔλαβαν μέρος πλῆθος Ἱερέων καὶ Διακόνων. Ἔψαλε ὁ Χορὸς τῆς τοπικῆς Μητροπόλεως ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ Μουσικοδιδασκάλου κ. Ἀθανασίου Ἰωαννίδη. Ἡ μικρὴ Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς ὑπὸ τὴν Γερόντισσα Θέκλα Μοναχὴ ἔχαιρε πνευματικὰ γιὰ τὴν τιμὴ ὑπὸ τῆς ἐπιγείου Ἐκκλησίας τοῦ ἀοιδίμου Ὁσίου Γέροντος Αὐτῆς, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς δόξασε γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὶς Ἀρετές του. Παρέστη μεγάλο πλῆθος πιστῶν, μὲ ἀπόδοση τιμῆς στὰ χαριτόβρυτα Λείψανα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, τὰ ὁποῖα ἐκπήγαζαν θεία εὐλογία καὶ παρηγορία.
Τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου, τελέσθηκε πολυαρχιερατικὸ Διορθόδοξο Συλλείτουργο, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Καλλινίκου. Ἔλαβαν μέρος ὁ Σεβ. Μητροπολίτης καὶ Πρωθιεράρχης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς κ. Ἀγαθάγγελος, οἱ Σεβ. Μητροπολῖτες Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος, Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος, Θεσσαλονίκης κ. Γρηγόριος, Δημητριάδος κ. Φώτιος, Τορόντο κ. Μωυσῆς, Ἀμερικῆς κ. Δημήτριος, Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανός, οἱ Θεοφ. Ἐπίσκοποι Σουτσάβας κ. Σωφρόνιος, Πλοεστίου κ. Ἀντώνιος, Ἰασίου κ. Γλυκέριος καὶ Σιμπιοὺ κ. Εὐλόγιος τῆς Ἀδελφῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ρουμανίας, ἐπίσης οἱ Θεοφ. Ἐπίσκοποι Μεθώνης κ. Ἀμβρόσιος καὶ Γαρδικίου κ. Κλήμης, καὶ ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Χάϊφας κ. Ρωμανὸς τῆς ΡΟΕΔ. Παρέστησαν συνολικὰ 16 Ἀρχιερεῖς. Ἐπίσης, ἔλαβαν μέρος Κληρικοὶ ἀντιπροσωπευτικὰ ἀπὸ τὶς διάφορες Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας μας ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ. Ἔψαλε καὶ πάλι ὁ Χορὸς τῆς τοπικῆς Μητροπόλεως ὑπὸ τὸν Πρωτοψάλτη κ. Ἀθανάσιο Ἰωαννίδη. Παρέστη μεγάλος ἀριθμὸς Κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐνεδύθησαν ἄμφια γιὰ τὴν ἱερὰ Λιτανεία ποὺ ἐπακολούθησε, Μοναχοὶ καὶ Μοναχὲς καὶ μεγάλο πλῆθος πιστῶν καὶ ἐντὸς τῶν περιορισμένων χώρων τοῦ Μονυδρίου καὶ ἐκτός, ἔμπροσθεν αὐτοῦ στὸν χῶρο ποὺ εἶχε καταλλήλως διαρρυθμισθεῖ, ἀκούοντας τὴν Θ. Λειτουργία ἀπὸ τὰ μεγάφωνα ἀλλὰ καὶ παρακολουθῶντας ἀπὸ μεγάλες ὀθόνες. Ὁμιλία ἐμβριθῆ γιὰ τὸν τιμώμενο Ἅγιο Γέροντα Ἰωάννη, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Κοινωνικοῦ, εἶχε προετοιμάσει καὶ ἀνέγνωσε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος παιδιόθεν ἦταν ἐνορίτης τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ ὁ Ἅγιος ἦταν ὁ Πνευματικὸς Ὁδηγὸς τῶν γονέων καὶ προγόνων του. Κοινώνησαν ἀρκετοὶ ἐκ τῶν πανηγυριστῶν ἀπὸ δύο ἅγια Ποτήρια.
Πρὸ τῆς Ἀπολύσεως, ἐψάλη Δοξολογία, ἀνεγνώσθη ὑπὸ τοῦ Γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Θεοφ. Ἐπισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος ἡ Συνοδικὴ Πρᾶξις Διακηρύξεως τῆς Ἁγιότητος τοῦ τιμωμένου Ἁγίου, ἡ ὁποία ὑπεγράφη κατὰ σειρὰν ἀπὸ ὅλους τοὺς παρόντας Ἀρχιερεῖς, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο κ. Καλλίνικο, ἐπὶ τοῦ ἱ. Εὐαγγελίου καὶ ἐνώπιον τῆς ἁγίας Κάρας Αὐτοῦ, ἐψάλη τὸ Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, ὁ Μακαριώτατος εὐλόγησε τὸ πλῆθος μὲ τὴν ἁγία Κάρα, καὶ διαβάσθηκαν τὰ Κόλλυβα τοῦ Ἁγίου, φέροντα τὴν σεπτὴ Μορφή του.
Ἀκολούθως, ὁ οἰκεῖος Ἱεράρχης Σεβ. Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος ἀπηύθυνε σύντομο πνευματικὸ Μήνυμα, μὲ εὐχαριστίες στοὺς προσελθόντας ἁγίους Ἀρχιερεῖς, Κληρικοὺς καὶ πιστούς, ὡς καὶ ὅσους ἐκοπίασαν γιὰ τὴν ἄρτια ὀργάνωσι τῆς Τελετῆς τῆς Ἁγιοκατατάξεως τοῦ συμπαθεστάτου νεοφανοῦς Ὁσίου.
Συνοδικὴ Πρᾶξις Ἁγιοκατατάξεως
Τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Νέου Ἐλεήμονος καὶ Θαυματουργοῦ τοῦ ἐν Ἀμφιάλῃ διαλάμψαντος
Λέγει ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός: «Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος» καὶ ἀκολούθως: «ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησι, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ψαλμ. ρια´, 6, 9). Ἅπαντας δὲ τοὺς Δικαίους, τοὺς ἐπιποθήσαντας τὴν εὐαγγελικὴν τελειότητα καὶ ἄραντας τὸν ζυγὸν τοῦ Χριστοῦ, τηρήσαντας δὲ τὸν νόμον Αὐτοῦ ἐπακριβῶς, ὡς ἀληθῶς Αὐτὸν ἠγαπηκότας, κατὰ τὸ γεγραμμένον «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με» (Ἰωάνν. ιδ’, 21), ἅμα δὲ τὴν τελείαν αὐτῶν ἀγάπην τε καὶ πίστιν πρὸς τὸν Θεὸν ἐμπράκτως ἀποδείξαντας, μιμηταὶ Αὐτοῦ γενόμενοι δι᾿ ἔργων ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας, τούτους τοίνυν ἱεραῖς μνήμαις καὶ ἑορταῖς, συνάξεσί τε καὶ πανηγύρεσι σεμνύνειν καὶ τιμᾶν καὶ ἐπαινεῖν ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς παρὰ τῶν Πατέρων ἡμῶν ἐλάβομεν. Τοῦτο γὰρ ποιοῦμεν πιστεύοντες, ὅτι ὁ τιμῶν Κύριον τιμᾷ καὶ Ἅγιον, ὁ δὲ ἀτιμάζων Ἅγιον ἀτιμάζει καὶ τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην, ὡς κάλλιστά που διδάσκει ὁ τῆς Σαλαμῖνος Ἱερὸς Ἐπιφάνιος· ἔτι δέ, εἰς τὴν πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν ἱκεσίαν τούτους ἐπικαλεῖσθαι, τοῦ δι᾿ αὐτῶν, ἤγουν διὰ τῆς μεσιτείας αὐτῶν, ἵλεων ἡμῖν γενέσθαι Αὐτόν, καὶ λύτρον ἡμῖν τῶν πταισμάτων δοθῆναι.
Ἐκ τῆς πρωτευούσης τῆς ἑλληνικωτάτης Ἰωνίας, ἤγουν τῆς μαρτυρικῆς Σμύρνης, καταγόμενος ὁ κατὰ κόσμον Γεώργιος Βαξεβανόπουλος, ἐγεννήθη ἐν ἔτει χιλιοστῷ ὀκτακοσιοστῷ ἐννενηκοστῷ καὶ ἐνάτῳ. Ἐλθὼν δὲ ἐν Ἑλλάδι ὡς πρόσφυξ κατὰ τὴν –κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος ἡμῶν– Μικρασιατικὴν Καταστροφήν, κατῴκησεν ἐν Πειραιεῖ μετὰ τῶν οἰκείων αὐτοῦ, διακρινομένων ἁπάντων διὰ τὴν βαθυτάτην εὐσέβειαν αὐτῶν. Κατ᾿ ἐπίγνωσιν δὲ ζηλωτὴς τῶν Ἱερῶν Παραδόσεων ὑπάρχων ὁ Ἀοίδιμος, οὐκ ἠκολούθησε τὴν ἑορτολογικὴν καινοτομίαν, παραμείνας εἰς τὴν Πατρῴαν εὐσέβειαν πανοικί. Συνεδέθη πνευματικῶς μετὰ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Χρυσοστόμου τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ, ἐκάρη δὲ Μοναχὸς λαβὼν τὸ ὄνομα Ἰωάννης, ἐκ τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ τῆς ἀγάπης Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, κατόπιν θείας ἀποκαλύψεως. Ἀργότερον δὲ λάβων τὸ τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα, ἔκειρε Μοναχὰς τὴν μητέρα καὶ τὰς τρεῖς ἀδελφὰς αὐτοῦ, αἵτινες ἐπεπόθουν ὡσαύτως τὸν Μοναχικὸν βίον. Ἀνεγείρας δύο Μονάς, τὴν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου ἐν Ἀμφιάλῃ Πειραιῶς καὶ τὴν τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐν Πεντέλῃ Ἀττικῆς, διέπρεψεν ἐν Ὁσιότητι καὶ Δικαιοσύνῃ, ὡς λειτουργὸς τῶν θείων Μυστηρίων ἀκαταπόνητος καὶ Πνευματικὸς Πατὴρ ἄριστος, ἀναριθμήτους ψυχὰς ὡδηγήσας εἰς νομὰς σωτηρίους, ἐν καλῇ δὲ Ὁμολογίᾳ ἐστολισμένος, ἤσκησε κατ᾿ ἐξοχὴν τὴν ἀρετὴν τῆς ἐλεημοσύνης. Δουλαγωγῶν δὲ καὶ ὑποπιάζων τὸ σῶμα αὐτοῦ, κατὰ τὸν θεοκήρυκα Ἀπόστολον Παῦλον, ἔφερε κρυφίως ἁλυσίδας χιαστί. Ἠξιώθη νὰ πληροφορηθῇ ἐν ὁράματι τὴν ἐκδημίαν τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ, ἀκούσας αὐτοῦ καὶ τὴν τελευταίαν ἐξομολόγησιν. Πολλὰ θαύματα τοῦ ἰδίου μαρτυροῦνται ἔτι αὐτοῦ ζῶντος, μετὰ δὲ τὴν πρὸς Κύριον ἐκδημίαν αὐτοῦ, τῇ κζ´ Ἰανουαρίου τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ ἑξηκοστοῦ καὶ ἕκτου σωτηρίου ἔτους, καὶ μέχρι τῆς ἀνακομιδῆς τῶν Λειψάνων αὐτοῦ, ἐν ἔτει δισχιλιοστῷ καὶ τρίτῳ, ἁγίασμα ἀνέβλυζε κατ᾿ ἔτος ἐκ τοῦ τάφου αὐτοῦ, ὅπερ ἐγένετο ἰαματικὸν νοσημάτων πολλῶν.
Θεμελιωθείσης δ᾿ οὕτω περὶ αὐτοῦ αὐθορμήτως ὑπὸ συγχρόνων καὶ μεταγενεστέρων τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτοῦ ὡς Ὁσίου, Ἐλεήμονος καὶ Θαυματουργοῦ, καὶ λαβόντες ὑπ᾿ ὄψιν καὶ ὅσα δι᾿ ἀναφορᾶς αὐτοῦ καὶ εἰσηγήσεως ἐξέθηκε καὶ Συνοδικῶς ἐβεβαιώσατο ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κύριος Χρυσόστομος, περὶ κατατάξεως τοῦ εἰρημένου Γέροντος ἐν τῇ τῶν Ὁσίων καὶ Θαυματουργῶν χορείᾳ διατυπούμενος, ἡ ἐλαχιστότης ἡμῶν ἁπάντων τῶν Ἐπισκόπων τῶν συγκροτούντων τὴν Ἁγίαν καὶ Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, ἀπιδόντες πρὸς τὴν θεάρεστον αὐτοῦ βιοτὴν καὶ πολιτείαν, τοὺς ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Εὐσεβείας ἀτρύτους αὐτοῦ ἀγῶνας καὶ καμάτους, καὶ περὶ τῆς πνευματικῆς ὠφελείας τῶν πιστῶν πρόνοιαν ποιούμενοι, καὶ διαφημισθείσης τῆς φήμης πρὸς ἡμᾶς, ὅτι τὰ τίμια αὐτοῦ Λείψανα, πλήρη εὐωδίας πνευματικῆς, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ἁγίου Δημητρίου Ἀμφιάλης Πειραιῶς, ἐντὸς ἱερᾶς θήκης φυλάσσονται καὶ εἰς προσκύνησιν ὑπὸ τῶν πιστῶν πρὸς ἁγιασμὸν αὐτῶν ἤδη τίθενται, καὶ ὅτι θαυμάτων παρεκτικὰ ταῦτα ὁ Κύριος ἀνέδειξεν, ἔγνωμεν συνῳδὰ τοῖς πρὸ ἡμῶν Θείοις Πατράσι τῷ κοινῷ τῆς Ἐκκλησίας ἔθει κατακολουθοῦντες, τὴν προσήκουσαν τοῖς ἁγίοις ἀνδράσι καὶ τούτῳ ἀπονεῖμαι τιμήν.
Διὸ καὶ ἀποφαινόμεθα Συνοδικῶς, θεσπίζομεν καὶ διορίζομεν καὶ ἐν Ἁγίῳ διακελευόμεθα Πνεύματι, ὅπως ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα, ὁ προῤῥηθεὶς ἀοίδιμος Γέρων Ἰωάννης ὁ Νέος Ἐλεήμων καὶ Θαυματουργός, ὁ ἐν Ἀμφιάλει Πειραιῶς διαλάμψας, συναριθμῆται τῷ χορῷ τῶν Ὁσίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἐτησίαις ἱεροτελεστίαις καὶ ἀγιστείας τιμώμενος παρὰ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῶν πιστῶν καὶ ὕμνοις ᾀσμάτων καὶ ἐγκωμίοις γεραιρόμενος τῇ κϚ´ Ἰανουαρίου, εἰς τιμὴν μὲν αὐτοῦ, δόξαν δὲ τοῦ ἐν Ἁγίοις θαυμαστοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ τοὺς Ἁγίους δοξάζοντος καὶ ἐνδοξαζομένου ἐν ταῖς ἁγίαις αὐτῶν μνήμαις καὶ ἱεραῖς πανηγύρεσιν.
Εἰς ἔνδειξιν δὲ τούτου καὶ βεβαίωσιν ἐγένετο καὶ ἡ παροῦσα Συνοδικὴ ἡμῶν Πρᾶξις, καταστρωθεῖσα καὶ ὑπογραφεῖσα ἐν τῷ ἱερῷ Κώδικι τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, τῇ ε´ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους δισχιλιοστοῦ καὶ δεκάτου ἑβδόμου.
Ἐβεβαιώθη ἐν Ἀμφιάλῃ, ἐν ἔτει σωτηρίῳ δισχιλιοστῷ καὶ δεκάτῳ ὀγδόῳ,
κατὰ μῆνα Ἀπρίλιον, τῇ δεκάτῃ πέμπτῃ.
