Με λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάστηκε η μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του Νέου του Ελεήμονος, κτίτορος της Ιεράς Μονής Αγίου Δημητρίου Αμφάλης.

Αφ’ εσπέρας τελέστηκε πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός, προεξάρχοντος του Σεπτού Ποιμενάρχου μας κ. Γεροντίου, με τη συμμετοχή των κληρικών της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως. Πλήθος πιστών προσήλθε με ευλάβεια, για να προσκυνήσει τα χαριτόβρυτα και ευωδιάζοντα τίμια λείψανα του Οσίου Πατρός και να ζητήσει τη μεσιτεία του.

Στην προσλαλιά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο ζωντανό παράδειγμα του Αγίου, τονίζοντας ότι πρόκειται για έναν Άγιο της εποχής μας, ο οποίος μαρτυρεί πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο για τον άνθρωπο, όταν αφήσει αληθινά τον Θεό να επέμβει στη ζωή του και να την αναμορφώσει κατά το συμφέρον της σωτηρίας του.

Την κυριώνυμη ημέρα τελέστηκε Αρχιερατική θεία λειτουργία, Προεξάρχοντος και πάλι του Σεπτού Ποιμενάρχου μας κ. Γεροντίου, συλλειτουργούντων των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στην εμπνευσμένη ομιλία του αναφέρθηκε στον βίο του Οσίου, ενώ ανέπτυξε και την ευαγγελική περικοπή του Ασώτου, υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται απλώς για μια συγκινητική διήγηση, αλλά για τον καθρέφτη της πνευματικής μας ζωής και την  αποκάλυψη  ποιος είναι αληθινά ο Θεός μας.

Ο νεότερος γιος ζητεί την περιουσία του πατέρα του και φεύγει σε χώρα μακρινή. Δεν απομακρύνθηκε μόνο γεωγραφικά· απομακρύνθηκε υπαρξιακά. Αποξενώθηκε από τη σχέση και από την αγάπη. Εδώ, τόνισε, βρίσκεται το πρώτο μεγάλο μάθημα: η αμαρτία δεν είναι απλώς παράβαση κανόνων, αλλά ρήξη σχέσης. Είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον Πατέρα.

Όταν όμως εξαντλήθηκαν τα πάντα, τα χρήματα, οι απολαύσεις, οι φίλοι, τότε ήρθε η πείνα, διότι μακριά από τον Θεό, όσο ελεύθερη κι αν φαίνεται η ζωή, στο τέλος αφήνει ένα βαθύ κενό. Εκεί, στον πυθμένα της αποτυχίας του, ήρθε «εις εαυτόν». Η μετάνοια πάντοτε έτσι αρχίζει: με επιστροφή στον εαυτό μας, με ειλικρίνεια και χωρίς δικαιολογίες. Η πείνα έφερε την ταπείνωση και τον ώθησε να τρέξει προς τον πατέρα.

Ο πατέρας δεν περίμενε εξηγήσεις ούτε ζήτησε απολογίες· μόλις τον είδε, έτρεξε και τον αγκάλιασε. Διότι ο Θεός σπεύδει πάντοτε προς τον αμαρτωλό άνθρωπο, όχι για να τον ελέγξει, αλλά για να τον αναστήσει. Ο άσωτος δεν επέστρεψε επειδή έγινε τέλειος, αλλά επειδή πείνασε. Ο Θεός δεν αναμένει την τελειότητά μας, αλλά την ταπείνωσή μας.

Ωστόσο η παραβολή μας διδάσκει ότι  υπάρχει και ο πρεσβύτερος γιος, εκείνος που εξωτερικά φαινόταν υπάκουος, αλλά εσωτερικά παρέμενε σκληρός. Δεν άντεχε τη χαρά του πατέρα, γιατί είχε μάθει να μετρά τη δικαιοσύνη με έργα και όχι με αγάπη.

Και εδώ, σημείωσε, απευθύνεται μια σοβαρή προτροπή σε όλους μας που ζούμε μέσα στην Εκκλησία: μπορούμε να νηστεύουμε, να εκκλησιαζόμαστε, να διακονούμε, και όμως να στερούμαστε ελέους.

Η Εκκλησία σήμερα δεν μας ρωτά ποιος από τους δύο είμαστε, αλλά ποιον δρόμο θα διαλέξουμε από εδώ και πέρα. Ο Θεός, μέσα από την παραβολή, μας λέει: μη φοβηθείς να επιστρέψεις, όσο μακριά κι αν έφτασες. Ο Πατέρας περιμένει. Η εξομολόγηση δεν είναι δικαστήριο, είναι αγκαλιά. Μη σκληραίνεις την καρδιά σου. Αν δεις κάποιον να σηκώνεται, να χαρείς μαζί του, γιατί η χαρά του Πατέρα είναι η σωτηρία του ανθρώπου.

Ζήσε τη Σαρακοστή που έρχεται ως επιστροφή και όχι ως αγγαρεία. Η νηστεία, η προσευχή και η μετάνοια δεν είναι τιμωρία, αλλά δρόμος ελευθερίας. Η αγκαλιά του Πατέρα είναι ανοιχτή· το ερώτημα δεν είναι αν μας δέχεται, αλλά αν θα σηκωθούμε εμείς να πορευθούμε προς αυτόν.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας ευχαρίστησε κλήρο και λαό και ευχήθηκε ο Θεός να μας αξιώσει να βαδίσουμε στα χνάρια του Οσίου Πατρός.