Στον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά του Αιτωλού Χοροστάτησε ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας στον Όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας. Στην προσλαλιά του τόνισε: Η Μεγάλη Δευτέρα μάς εισάγει στο κατώφλι των Αγίων Παθών, και ο Όρθρος της ανοίγει μπροστά μας ένα βαθύ κάλεσμα να δούμε όχι απλώς τι έγινε τότε, αλλά τι συμβαίνει τώρα μέσα στην καρδιά μας.  Η Εκκλησία μάς προβάλλει δύο πρόσωπα: τον δίκαιο Ιωσήφ και  την άκαρπη συκή.

Ο Ιωσήφ, προδομένος, ταπεινωμένος, αλλά καθαρός και πιστός στον Θεό, γίνεται εικόνα του Χριστού. Δεν ανταποδίδει κακό στο κακό, δεν χάνει την ελπίδα του, αλλά μένει στερεωμένος στην αλήθεια. Μας δείχνει ότι η αρετή δεν είναι λόγια, αλλά σταυρός και υπομονή.

Απέναντι, η συκή: γεμάτη φύλλα, αλλά χωρίς καρπό. Εξωτερικά ζωντανή, εσωτερικά άδεια. Και ο Χριστός την καταριέται,όχι από σκληρότητα, αλλά για να μας ταρακουνήσει. Διότι κι εμείς πολλές φορές μοιάζουμε έτς ιέχουμΕ  λόγια, έχουμε σχήμα ευσέβειας, αλλά καρπό μετανοίας δεν φέρουμε.

Η Μεγάλη Δευτέρα, λοιπόν, δεν είναι απλώς αρχή μιας εβδομάδας.  Είναι ο  καθρέφτης για να κρίνουμε τον εαυτό μας. Μας κάνει το ερώτημα: Έχει η ζωή σου καρπό; Υπάρχει μέσα σου αγάπη, ταπείνωση, συγχώρηση; Ή μόνο «φύλλα» δηλαδή τύποι και συνήθειες;

Και ταυτόχρονα μάς δίνει ελπίδα. Διότι ο Χριστός δεν ήρθε για να καταδικάσει, αλλά για να ζωοποιήσει. Αν σήμερα δούμε την ακαρπία μας και πονέσουμε γι’ αυτήν, τότε ήδη αρχίζει να βλασταίνει ο καρπός της μετανοίας.

Ας μπούμε, λοιπόν, στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα όχι σαν θεατές, αλλά σαν άνθρωποι που διψούν να αλλάξουν. Να γίνουμε όχι συκή άκαρπη, αλλά δέντρο ζωντανό, που ριζώνει στον Χριστό και καρποφορεί αιώνια.