Στην Ιερά Μονή του Αγίου Δημητρίου στο Κερατσίνι, χοροστάτησε κατά τον Όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας κ. Γερόντιος, προσδίδοντας με την παρουσία του το κατανυκτικό και βαθιά εκκλησιαστικό ήθος των ημερών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος.

Στην προσλαλιά του, με λόγο πατρικό και διδακτικό, αναφέρθηκε στην ειλικρινή και καρδιακή μετάνοια της αμαρτωλής γυναικός, η οποία, συναισθανόμενη το βάθος της πτώσεώς της, προσήλθε με ταπείνωση και αγάπη και άλειψε με πολύτιμο μύρο τα άχραντα πόδια του Κυρίου μας. Η πράξη αυτή δεν ήταν απλώς μία εξωτερική εκδήλωση τιμής, αλλά μία ολοκληρωτική προσφορά ψυχής, ένα δάκρυ μετανοίας που μεταβλήθηκε σε ευωδία πνευματική ενώπιον του Θεού.

Αντιδιαστέλλοντας αυτή τη στάση με τη σκληρότητα της καρδιάς του Ιούδα, τόνισε ότι εκείνος, με πρόσχημα δήθεν την φιλανθρωπία και την αποφυγή της «σπατάλης», έκρυπτε μέσα του την φιλαργυρία και την αποξένωση από τον Χριστό. Η εσωτερική του τύφλωση τον οδήγησε σταδιακά στην πιο τραγική επιλογή: να επισπεύσει το έργο της προδοσίας. Έτσι, ενώ βρισκόταν σωματικά κοντά στον Διδάσκαλο, η καρδιά του είχε ήδη απομακρυνθεί από την ζωή και το φως.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι το μήνυμα της ευαγγελικής αυτής περικοπής αποτελεί διαρκή πρόσκληση αυτοελέγχου και πνευματικής εγρήγορσης για όλους μας. Διότι, όπως επισήμανε, πολλές φορές και εμείς, χωρίς διάκριση και ταπείνωση, κρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις, ακόμη και μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, υιοθετώντας επιφανειακές ή εσφαλμένες αντιλήψεις. Η απουσία πνευματικής διάκρισης οδηγεί σε σκληρότητα, σε βιαστικές αποφάσεις και, τελικά, σε ενέργειες που πληγώνουν τον αδελφό και διαταράσσουν την ενότητα.

Καταλήγοντας, προέτρεψε τους πιστούς να μιμηθούν τη μετάνοια και την ταπείνωση της αμαρτωλής γυναικός, καλλιεργώντας καρδία συντετριμμένη και πνεύμα πραΰτητος, ώστε να αξιωθούμε να ζήσουμε αληθινά το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, όχι ως απλό γεγονός ιστορικό, αλλά ως προσωπική εμπειρία σωτηρίας και ανακαινίσεως της ζωής μας.